Auf der anderen Seite (2007)


De meervoudige culturele achtergrond van de Duits-Turkse regisseur Fatih Akin klinkt in al zijn films door, maar hij slaagt er steeds in om universele verhalen te vertellen.
Hij maakte veel indruk met zijn debuut KURZ UND SCHMERZLOS (1998), vergaarde veel roem met onder andere GEGEN DIE WAND (2003) die bekroond werd met de Gouden Beer en scoorde ook met SOUL KITCHEN (2009). Zijn meest persoonlijke film is wat mij betreft SOLINO (2002), over de ervaringen van een aankomend filmmaker. Zijn meest meesterlijke film is AUF DER ANDEREN SEITE, waarin een aantal levensverhalen knap met elkaar verwoven worden en alle losse sequenties als puzzelstukjes perfect aan elkaar passen.
 
Recensie in de Filmkrant
“Twee doodskisten maken in Auf der anderen seite per vliegtuig de overtocht tussen Hamburg en Istanbul. Yeter, een Hamburgse prostituee van middelbare leeftijd, keert na haar dood terug naar geboorteland Turkije. De Duitse studente Lotte, die haar grote liefde achterna reisde naar Turkije en daar ongelukkig omkwam, maakt de tocht de andere kant op. Dit zeggen geeft niets weg van de plot: hun dood wordt ook door regisseur Fatih Akin al vroeg aangekondigd, al komt het einde in beide gevallen alsnog onverwachts. In Auf der anderen seite is de dood geen verrassing, geen twist aan het slot om alles netjes af te ronden. Akins film gaat over de naschok die de dood veroorzaakt in hen die achterblijven. %u2028[...]
 
De levens van de zes hoofdpersonen worden in Auf der anderen seite geraffineerd met elkaar verweven. Drie ouder/kind paren, vier steden in twee landen en een veelvoud aan plotlijnen vormen op een volstrekt natuurlijke manier één verhaal. [...] Constant schuren deze zes mensen langs elkaar, zonder de ander te kennen en zonder werkelijk de verbindingen te maken waarnaar ze allemaal op zoek zijn. Niet voor niets zijn het alle zes eenlingen: drie alleenstaande ouders, drie enig kinderen. Al hun pogingen om aan die isolementen te ontsnappen draaien uiteindelijk uit op ellende.%u2028[...] De hoofdlijn is de generatiekloof, die wél te overbruggen is — maar soms alleen over de dood heen.”
Bron: Joost Broeren, in: De Filmkrant 296, Februari 2008 URL: http://www.filmkrant.nl/_titelindex_A/1257
 
Review in The Guardian 
“This is an intriguing, complex, beautifully acted and directed piece of work, partly a realist drama of elaborate coincidences, near-misses and near-hits, further tangled with shifts in the timeline - and partly an almost dreamlike meditation with visual symmetries and narrative rhymes.
It is about the tension between Germany and Turkey, to whom postwar West Germany opened its doors for "guest-worker" labourers, thereby getting an economic boost but creating for itself an unacknowledged quasi-imperial legacy of guilt and cultural division. And it is about the gulf between the first- and second-generation Turkish-Germans, conflicted about their identity and their relation with the old country, itself conflicted as it prepares to join the European Union.
 
[...] This is perhaps not a film for everyone; it does need a leap of faith, though not a very big leap. What I think is beyond doubt is that Akin - already the winner of the Golden Bear at the Berlin film festival for his 2004 film Head-On - is a director who has found a real voice. He tackles big ideas, big themes, in the service of which he creates believable human beings and elicits tremendous performances from his actors. It is bold and exhilarating film-making.”
Source: Peter Bradsaw in: The Guardian, 22 February 2008.URL: http://www.theguardian.com/film/2008/feb/22/worldcinema.drama
 
See also:
 
Deutsch
Nach Gegen die Wand (2003) ist dies der zweite Teil der preisgekrönten Trilogie Liebe, Tod und Teufel des Hamburger Regisseurs Fatih Akin. Sechs Schicksale, die sich auf der Achse Hamburg-Istanbul kreuzen. Der Film berührt große Themen (Immigration und Asylrecht, Prostitution und Tod), gewinnt seine Stärke aber vor allem in seiner Porträtzeichnung. Die Charaktere werden wunderbar präzise konturiert. So unterschiedlich diese auch sein mögen, eines haben sie gemeinsam: Sie reifen in der Begegnung mit dem Tod.%u2028Seinen spirituellsten Film nannte Fatih Akin diese ruhige Filmballade, die 2007 in Cannes mit dem Drehbuchpreis ausgezeichnet wurde.
 
Sehe auch:
 
AUF DER ANDEREN SEITE
Engelse titel: The Edge of Heaven
D, 2007, 120’
Regie: Fatih Akin